Wintersport is het mooiste dat er is. Maar we blijven Hollanders natuurlijk, dus gelukkig vinden we altijd wel iets om over te klagen… Dit zijn in ieder geval mijn grootste ergernissen. 😉

Je haalt die eerste lift wéér niet

ADVERTENTIE


Je bent er klaar voor. Wekker om half 8, snel aankleden, semmeltje met kaas, helm op, wanten mee, en daar zit je dan in het Schiraum. Alleen. Waar is de rest? B. was z’n skipas vergeten en M. haar bril. H. wilde nog even een extra kopje thee drinken en J. moest nog naar de wc. Jij stikt inmiddels van de hitte (waarom staat die kachel trouwens altijd zo hoog in de kelder?!) en gaat dus maar vast buiten staan. Zucht…

Je hebt die ene skiër in de groep die net iets langzamer is dan de rest

Het hele groepje is al halverwege de afdaling en staat (de skiërs) of ligt (de snowboarders) verveeld te wachten totdat de laatste nou ein-de-lijk weer eens bij is. Wat is dit voor verspilling van tijd, zo halen we ons kilometerrecord vandaag niet. Uitrusten doe je maar in de lift!

Je bént die ene skiër in de groep die net iets langzamer is dan de rest

Soms, heel soms, overkomt me het nog. Vooral als ik de enige boarder ben en we veel vlakke stukken tegenkomen. Jij komt met je tong op je knieën en je benen tot op het bot verzuurd aan en zodra je skivrienden je in de verte aan zien komen, vertrekken ze al weer. Oké, in één keer door dan maar, zonder pauze, waarna je benen toch nog een tandje verder blijken te kunnen verzuren…

Hmmm… Ik begin een rode draad te ontwaren nu… Ben ik niet gewoon extreem ongeduldig? Volgens mij is elk punt hierboven samen te vatten als ‘ik heb een hekel aan wachten’. Oke, gelukkig heb ik nog genoeg andere dingen waar ik me druk over kan maken.

Waarom staat de kachel altijd en overal op standje kernsplitsing?

Je vertrekt met het vliegtuig naar de sneeuw. Aan boord is het niet te harden van de hitte. Met de trein: idem dito. Je neemt een taxi vanaf de luchthaven of station en dat kan in je bikini. Vervolgens kom je in je appartement waar je met goed fatsoen alleen maar kunt slapen met ramen en deuren open. En dan de ontbijtruimte. Elke keer maak ik weer de fout met skibroek en dikke trui naar beneden te gaan.
Global warming? Ik weet wel waar het vandaan komt… Oh, did I mention the Schiraum yet? En de skiverhuur? En dat gezellige hutje voor de Apfelstrudel? En de après-ski? Dat dus.

Alsmaar uitdijend woud van ski’s

Ga je ’s ochtends voor de koffie op de piste of wat later voor de lunch bij een berghut? Kans is groot dat je je nek al breekt voordat je het skirek aan het begin van het terras hebt bereikt. Waarom pleurt iedereen z’n ski’s toch altijd neer, in plaats ze gewoon in het daarvoor bestemde rek te zetten? Het is mij een raadsel.

100%, 80%, 65… 35… UIT!

Super handig dat er tegenwoordig overal wifi is, maar het zou zo fijn zijn als die telefoon het eens een keertje vol hield… Ben je net lekker fotootjes aan het maken, of je km’s aan het tracken via runkeeper, valt ie alweer uit. We kunnen in zes weken een raket naar de maan sturen, hoezo waan ik me hiermee toch telkens weer terug in de prehistorie?

Druk, heet, hard…

De grootste beloning na een dag op de piste: de après-ski in! Maar waarom is het er altijd zo godvergeten druk? En heet. En zweten die mensen zo. En waarom staat die muziek zo vreselijk hard? Gelukkig heb ik oordoppen bij me!
Is het je dan eindelijk gelukt om vier biertjes te bestellen, worden die grof uit je handen ge-elleboogd door een wild dansende Duitser… Maar goed, misschien ben ik er gewoon wel te oud voor geworden, dat après-skiën

Zo, dat lucht lekker op! Ik ga morgen lekker de piste weer op. Wat zal ik zen zijn!

PS: ik blijk niet de enige te zijn waarbij het hoofd soms wat rood aanloopt van irritatie. Ook Ilse kan er wat van! Zij schreef over haar grootste ergernissen óp de piste.

advertentie

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here